Nunc quoque in amaritudine est sermo meus, et manus plagæ meæ aggravata est super gemitum meum.
Quis mihi tribuat ut cognoscam et inveniam illum, et veniam usque ad solium eius?
Ponam coram eo iudicium, et os meum replebo increpationibus.
Ut sciam verba, quæ mihi respondeat, et intelligam quid loquatur mihi.
Nolo multa fortitudine contendat mecum, nec magnitudinis suæ mole me premat.
Proponat æquitatem contra me, et perveniat ad victoriam iudicium meum.
Si ad Orientem iero, non apparet: si ad Occidentem, non intelligam eum.
Si ad sinistram, quid agam? non apprehendam eum: si me vertam ad dexteram, non videbo illum.
Ipse vero scit viam meam, et probavit me quasi aurum, quod per ignem transit:
Vestigia eius secutus est pes meus, viam eius custodivi, et non declinavi ex ea.
A mandatis labiorum eius non recessi, et in sinu meo abscondi verba oris eius.
Ipse enim solus est, et nemo avertere potest cogitationem eius: et anima eius quodcumque voluit, hoc fecit.
Cum expleverit in me voluntatem suam, et alia multa similia præsto sunt ei.
Et idcirco a facie eius turbatus sum, et considerans eum, timore sollicitor.
Deus mollivit cor meum, et Omnipotens conturbavit me.
Non enim perii propter imminentes tenebras, nec faciem meam operuit caligo.