Me invocabunt: Deus meus cognovimus te Israel.
Proiecit Israel bonum, inimicus persequetur eum.
Ipsi regnaverunt, et non ex me: principes exstiterunt, et non cognovi: argentum suum, et aurum suum fecerunt sibi idola, ut interirent:
proiectus est vitulus tuus Samaria, iratus est furor meus in eos. usquequo non poterunt emundari?
Quia ex Israel et ipse est: artifex fecit illum, et non est Deus: quoniam in aranearum telas erit vitulus Samariæ.
Quia ventum seminabunt, et turbinem metent: culmus stans non est in eo, germen non faciet farinam: quod et si fecerit, alieni comedent eam.
Devoratus est Israel: nunc factus est in nationibus quasi vas immundum.
Quia ipsi ascenderunt ad Assur, onager solitarius sibi: Ephraim munera dederunt amatoribus.
Sed et cum mercede conduxerint nationes, nunc congregabo eos: et quiescent paulisper ab onere regis, et principum.
Quia multiplicavit Ephraim altaria ad peccandum: factæ sunt ei aræ in delictum.
Scribam ei multiplices leges meas, quæ velut alienæ computatæ sunt.
Hostias offerent, immolabunt carnes, et comedent, et Dominus non suscipiet eas: nunc recordabitur iniquitatis eorum, et visitabit peccata eorum: ipsi in Ægyptum convertentur.
Et oblitus est Israel factoris sui, et ædificavit delubra: et Iudas multiplicavit urbes munitas: et mittam ignem in civitates eius, et devorabit ædes illius.