Non recipit stultus verba prudentiæ: nisi ea dixeris quæ versantur in corde eius.
Impius, cum in profundum venerit peccatorum, contemnit: sed sequitur eum ignominia et opprobrium.
Aqua profunda verba ex ore viri: et torrens redundans fons sapientiæ.
Accipere personam impii non est bonum, ut declines a veritate iudicii.
Labia stulti miscent se rixis: et os eius iurgia provocat.
Os stulti contritio eius: et labia ipsius, ruina animæ eius.
Verba bilinguis, quasi simplicia: et ipsa perveniunt usque ad interiora ventris. Pigrum deiicit timor: animæ autem effeminatorum esurient.
Qui mollis et dissolutus est in opere suo, frater est sua opera dissipantis.
Turris fortissima, nomen Domini: ad ipsum currit iustus, et exaltabitur.
Substantia divitis urbs roboris eius, et quasi murus validus circumdans eum.
Antequam conteratur, exaltatur cor hominis: et antequam glorificetur, humiliatur.
Qui prius respondet quam audiat, stultum se esse demonstrat, et confusione dignum.
Spiritus viri sustentat imbecillitatem suam: spiritum vero ad irascendum facilem quis poterit sustinere?
Cor prudens possidebit scientiam: et auris sapientium quærit doctrinam.
Donum hominis dilatat viam eius, et ante principes spatium ei facit.
Iustus, prior est accusator sui: venit amicus eius, et investigabit eum.
Contradictiones comprimit sors, et inter potentes quoque diiudicat.
Frater, qui adiuvatur a fratre, quasi civitas firma: et iudicia quasi vectes urbium.
De fructu oris viri replebitur venter eius: et genimina labiorum ipsius saturabunt eum.
Mors, et vita in manu linguæ: qui diligunt eam, comedent fructus eius.
Qui invenit mulierem bonam, invenit bonum: et hauriet iucunditatem a Domino. Qui expellit mulierem bonam, expellit bonum: qui autem tenet adulteram, stultus est et impius.
Cum obsecrationibus loquetur pauper: et dives effabitur rigide.
Vir amabilis ad societatem, magis amicus erit, quam frater.