Mei autem pene moti sunt pedes: pene effusi sunt gressus mei.
Quia zelavi super iniquos, pacem peccatorum videns.
Quia non est respectus morti eorum: et firmamentum in plaga eorum.
In labore hominum non sunt, et cum hominibus non flagellabuntur:
Ideo tenuit eos superbia, operti sunt iniquitate et impietate sua.
Prodiit quasi ex adipe iniquitas eorum: transierunt in affectum cordis.
Cogitaverunt, et locuti sunt nequitiam: iniquitatem in excelso locuti sunt.
Posuerunt in cælum os suum: et lingua eorum transivit in terra.
Ideo convertetur populus meus hic: et dies pleni invenientur in eis.
Et dixerunt: Quomodo scit Deus, et si est scientia in excelso?
Ecce ipsi peccatores, et abundantes in sæculo, obtinuerunt divitias.
Et dixi: Ergo sine causa iustificavi cor meum, et lavi inter innocentes manus meas:
Et fui flagellatus tota die, et castigatio mea in matutinis.
Si dicebam: Narrabo sic: ecce nationem filiorum tuorum reprobavi.
Existimabam ut cognoscerem hoc, labor est ante me:
Donec intrem in Sanctuarium Dei: et intelligam in novissimis eorum.
Verumtamen propter dolos posuisti eis: deiecisti eos dum allevarentur.
Quomodo facti sunt in desolationem, subito defecerunt: perierunt propter iniquitatem suam.
Velut somnium surgentium Domine, in civitate tua imaginem ipsorum ad nihilum rediges.
Quia inflammatum est cor meum, et renes mei commutati sunt:
et ego ad nihilum redactus sum, et nescivi.
Ut iumentum factus sum apud te: et ego semper tecum.
Tenuisti manum dexteram meam: et in voluntate tua deduxisti me, et cum gloria suscepisti me.
Quid enim mihi est in cælo? et a te quid volui super terram?
Defecit caro mea et cor meum: Deus cordis mei, et pars mea Deus in æternum.
Quia ecce, qui elongant se a te, peribunt: perdidisti omnes, qui fornicantur abs te.
Mihi autem adhærere Deo bonum est: ponere in Domino Deo spem meam: ut annunciem omnes prædicationes tuas, in portis filiæ Sion.