Memor esto congregationis tuæ, quam possedisti ab initio. Redemisti virgam hereditatis tuæ: mons Sion, in quo habitasti in eo.
Leva manus tuas in superbias eorum in finem: quanta malignatus est inimicus in sancto!
Et gloriati sunt qui oderunt te: in medio solemnitatis tuæ. Posuerunt signa sua, signa:
et non cognoverunt sicut in exitu super summum. Quasi in silva lignorum securibus
exciderunt ianuas eius in idipsum: in securi, et ascia deiecerunt eam.
Incenderunt igni Sanctuarium tuum: in terra polluerunt tabernaculum nominis tui.
Dixerunt in corde suo cognatio eorum simul: quiescere faciamus omnes dies festos Dei a terra.
Signa nostra non vidimus, iam non est propheta: et nos non cognoscet amplius.
Usquequo Deus improperabit inimicus: irritat adversarius nomen tuum in finem?
Ut quid avertis manum tuam, et dexteram tuam, de medio sinu tuo in finem?
Deus autem rex noster ante sæcula: operatus est salutem in medio terræ.
Tu confirmasti in virtute tua mare: contribulasti capita draconum in aquis.
Tu confregisti capita draconis: dedisti eum escam populis Æthiopum.
Tu dirupisti fontes, et torrentes: tu siccasti fluvios Ethan.
Tuus est dies, et tua est nox: tu fabricatus es auroram et solem.
Tu fecisti omnes terminos terræ: æstatem et ver tu plasmasti ea.
Memor esto huius, inimicus improperavit Domino: et populus insipiens incitavit nomen tuum.
Ne tradas bestiis animas confitentes tibi, et animas pauperum tuorum ne obliviscaris in finem.
Respice in testamentum tuum: quia repleti sunt, qui obscurati sunt terræ domibus iniquitatum.
Ne avertatur humilis factus confusus: pauper et inops laudabunt nomen tuum.
Exurge Deus, iudica causam tuam: memor esto improperiorum tuorum, eorum quæ ab insipiente sunt tota die.
Ne obliviscaris voces inimicorum tuorum: superbia eorum, qui te oderunt, ascendit semper.